Everybody lies

Rozdział 1 . - Wielkie zaskoczenie .

Będąc studentem medycyny , zawsze trzeba ułożyć sobie dobrze plan zajęć. Nie zawsze to mi się udawało, czasami nawet nie miałem czasu, aby zjeść śniadanie i zaraz musiałem biegnąć na uczelnie , pomimo , że już byłem na piątym roku, praktyki były dla mnie czymś wyjatkowym , pozwalały mi poznać o wiele bardziej pracę w szpitalu. Tego dnia już siedziałem na wykładzie, w trzecim rzędzie , słuchałem i wszytsko zapisywałem, Nie miałem zamiaru niczego przegapić. Lecz ostatnio czułem się coraz słabiej . Moje zmęczenie było to coraz gorsze. Profesor Richard White ciągnął swój wykład , a ja z każdą chwilą zapadałem w sen. Co było niemożliwością. Nigdy nie zasnąłem na jego wykładzie. Nigdy. A teraz to mi się przydarzyło po raz pierwszy. Nagle mój kolega Chris spojrzał na mnie :

-Kolego co z tobą? - spojrzał na mnie ze zmartwieniem .

Ja próbowałem coś z siebie powiedzieć , tylko się zająknąłem .

-N..nie wiem. Chyba źle się czuję.

I w tej chwili poczułem jak moja głowa lądują na studenckim stoliku. Echo, Tylko udało mi się usłyszeć głosy wykładowcy i mojego kolegi :

-Wezwijcie karetkę , jest z nim źle. Szybko – krzyki , ale już nic nie słyszałem . Po prostu moja świadomość rozpłynęła się , tak głęboko. Zbyt głęboko, żebym mógł powiedzieć, gdzie teraz się znajduję.

Otworzyłem oczy , dość szeroko. Było to wielki szpitalny pokój. Ale nigdzie nie było okien. Co się dzieję? Nade mną stało dwoje lekarze , jeden ze strzykawką, a ja byłem przypięty pasami do łóżka. Zaraz?! Jak to było możliwe? Czyżbym znalazł się w szpitalu psychiatrycznym. Przecież to było nie do wyobrażenia. Byłem całkiem zdrowy na umyśle. To obłęd. Próbowałem w jakiś sposób się uwolnić. Wierciłem się na łóżku.-Robercie , spokojnie . To tylko ukłucie. Nie zrobię ci krzywdy . - odparł spokojnie jeden lekarz .

Ale je mu nie uwierzyłem. Nie chciałem. Nie byłem żadnym szaleńcem. Byłem studentem medycyny.

Lecz to musiał być jakiś sen, z którego nie mogę się obudzić. Rozpaczonym wzrokiem spoglądnąłem na lekarza, rozpoznałem w nim człowieka, który kiedyś spotkałem na wykładzie dla studentów medycyny. To był doktor James Wilson – onkolog . Absurdalnie niemożliwe.

Czy ja nadal śnie?

Jeden pielegniarz lekko mnie przytrzymał , ale się wyrwałem , mimo , że byłem przypięty . Moja siła była imponująca.

-House , spróbuj go przytrzymać, wtedy będę mógł mu zaaplikować lek.

House? Co on u licha tutaj robił? Pamiętam go . Miałem mieć praktyki w jego szpitalu. Pamiętam jak jeszcze rozmawiałem o tym z profesorem Richardem .

Wtedy ktoś podwinął mi rękaw , i poczułem lekkie ukłucie. Całe moję ciało zrobiło się giętkie , jakoby było z gumy. Ten lek , cokolwiek w nim było usypiał mnie od wewnątrz . Nie chciałem zasnąć. To mnie jednak przymusiło.

-Dobranoc Robercie – głos rozpłynął się w mojej głowie.

Nie zdążyłem nic odpowiedzieć. Usnąłem . Kiedy się obudziłem . Nadal miałem wrażenie jakby ktoś mi wyprał mózg. Czułem jak kręci mi się w głowie. Pielegniarz przyszedł .

-Dzień dobry Robercie, czas na małą kąpiel i zajęcia . - powiedział, po czym odpiął pasy , i pomógł mi się podnieść. Wziął mnie pod ramię. W życiu nie czułem się tak słabo, idąc , moje kroki były coraz cięższe. Korytarz był bardzo długi . Ogromny, nie mogłem sobie tego wyobrazić, jak się tu znalazłem. Pomógł mnie umyć.

-Dzisiaj jest ładny słoneczny dzień. Myślę, że doktor Wilson pozwoli ci wyjść na zewnątrz . - uśmiechnął się , po czym zaprowadził mnie do wielkiej sali , gdzie znajdowali się inni. Otępiałym wzrokiem , spojrzałem na resztę, Wydawali się o wiele gorszym stanie niż moja osoba. Niestety był jakiś powód dlaczego musiałem tu być , i nie miałem pojęcia jaki. Pomógł mi usiąść , moje miejsce było przy oknie, okno miało kraty. A czego miałem się spodziewać? To był szpital psychiatryczny, a nie moja uczelnia, do której zapragnąłem wrócić.

-Twój terapeuta , doktor Wilson niedługo przyjdzie , nie martw się .

I odszedł. Przestraszonym wzrokiem spojrzałem na wszystkich i to co mnie otacza. To nie miało być tak. To ja miałem być lekarzem, nie pacjentem. A wyszło inaczej, tego się nie spodziewałem. Nie znałem nawet okoliczności . Jak bardzo chciałbym się obudzić w sali wykładowej.

Koszmar, który nie miał końca. A moje życie było takie piękne.

Z oddali usłyszałem głosy , nie chyba nie zwariowałem jeszcze. A jednak dało się słyszeć rozmowę House'a i Wilsona.

-Co z nim? Robiłeś badania ? - spytał House.

Zaniemówił , ale po chwili udzielił odpowiedzi.

-W pewnym sensie nie jest z nim dobrze, potrzebuje opieki i dobrej terapii . Jestem rad , że jego samobójstwo nie powiodło się . Ma wszędzie rany po okaleczeniach na rękach. Z miesiąca na miesiąc ślady znikną, ale nie prędko. Niepokoi mnie to – westchnął Doktor Wilson.

Znów spoglądałem w okno , nie chcę , aby zauważyli czy jestem zdrowy psychicznie . Uslyszawszy rozmowę o ranach , próbowałem podwinąć rękawy i ujrzałem bandaże. Cholera! Czy ja się ciąłem ? Jakim cudem? Bandaże – dość głębokie , próbowałem je rozwinąć. I wtedy ujrzałem rany, tak głębokie , goiły się bardzo powoli. Kiedy dotknąłem jednej z ran, zaczęła krwawić . Musiałby być jeszcze bardzo otwarte, skoro pociekła . Krew skapała na podłogę. Poczułem się bardzo słabo. Nigdy w taki sposób nie reagowałem . Aż w końcu cała ręka już krwawiła. Kapało jak ze zlewu, którego nie można zakręcić. Próbowałem zatamować bandażem krwawienie, ale bandaż również przemoknął od krwi . Nic nie miałem. Nagle , upadłem na kolana . Znów było mi słabo. Zacząłem nienawidzić tego . Dlaczego teraz? Nie mogę tego znieść.

W ten podbiegł doktor Wilson .-

Robert , oddychaj głęboko , powiedział podtrzymując mnie w pozycji pół leżącej – Wdech i wydech, spokojnie.

Z chwilą krztusiłem się . Zapewne z tego co mnie spotkało. Tego było za dużo, zbyt dużo...